Na jarenlang motor gereden te hebben en regelmatig in benarde situaties terechtgekomen te zijn heb ik besloten de motor te verkopen.
De diverse bijna dood ervaringen konden door mijn verstand niet meer getolereerd worden, maar wat moet je dan als geboren snelheidsmaniac en adrenaline junk?
Mijn andere grote interesse is rallyrijden en daar zou ik het liefst mee bezig zijn, ware het niet dat ik in mijn periode van 17 jaar als marchal bij de ELE rally in brabant al 2 dodelijke ongelukken had meegemaakt door aanrijdingen met bomen.
Ook niet echt veilig dus.

Ik was eens op het TT circuit wezen kijken tijdens de Brittish Classic car en bike festival alwaar er kleine sportwagentjes rondreden die er erg leuk uitzagen maar vooral ook knetterhard reden. Sneller dan al de dikke jaguars en andere britse sportwagens.
Dit was mijn eerste kennismaking met kitcars. Op de paddock van het TT circuit ben ik aan de praat geraakt met diverse eigenaren van deze autotjes.
De meeste waren replicas van de superseven, ooit door Colin Chapman binnen het lotus concern ontworpen. De deelnemende supersevens waren van diverse merken bouwpakketten zoals Tiger VM Westfield Sylva Caterham Nova en er reden ook Donkervoorts mee. Dat waren de echte snelle kanonnen, maar deze kostten dan ook vaak meer dan het dubbele van de zelfbouw auto’s. Er reed ook een heel leuk autotje mee met een motorfiets blok, erg snel en een waanzinnig mooi geluid met als naam Radical.
Ik was er direct verliefd op, maar dit was voor mij niet te betalen. Na het zien van de 2de race had ik voor mezelf besloten dat het een superseven moest gaan worden voor mij. Zo gezegd zo gedaan.
Dezelfde winter nog een kitcar (eagle P21 model Dutton Pheaton) aangeschaft in volledige racetrim en mijn racelicentie gehaald bij Advanced Driving School op het TT circuit.
Wat een geweldige leuke tijd!!!! een aanrader. In het voorjaar van 2001 stond ik opgesteld voor mijn eerste race op het circuit van Zolder in Belgie.
Anderhalf jaar met de Eagle P21 geraced en ook veel gesleuteld om de wagen naar een hoger niveau te brengen en toen het besluit genomen om dan toch maar zo’n Radical aan te schaffen.
In het begin moest ik erg wennen aan de enorme power en hoge bochtensnelheid van deze volbloed sportwagen, maar met vallen en opstaan en heel veel sleutelen/ontwikkelen in 2 jaar tijd toch een keer het kampioenschap binnen kunnen halen binnen de toenmalige Superlite Series.
Als je zo n lol op het circuit hebt dan wil je dat ook graag op de weg, ik had uiteindelijk mijn motor verkocht nietwaar. Ik kon een leuke deal in Limburg sluiten met een man die een Westfield SEIW en een Fisher Fury te koop had staan.
Heb ze allebei maar gekocht en ben direct met de Fury gaan rijden. Lekker simpele techniek, een opgeboorde Ford Crossflow motor met snelle nokkenassen en dubbele weber carburateurs, goed voor 135 pk.
Net zoals in mijn eerste raceautotje, alleen reed dit veel en veel beter. Deels door het lagere gewicht maar ook zeker door een veel beter chassis en wielophanging.
Ik ben er ook eens op het circuit mee wezen gummen en reed al snel een aantal 2 liter westfields zoek met dit karretje. Na krap 2 jaar lol heb ik de Fisher Fury verkocht en ben in de Westfield gaan rijden. Ook een kanon met zijn 2 .3 liter Ford OHC motor maar toch heel anders. Meer comfort en minder wegligging maar net even wat beter ingericht voor mijn vrouw en kind mee te kunnen nemen.

Iedere kitcar heeft zo zijn eigen charme en kwaliteiten. Het sportieve zoals 0-100 in 4 seconden en hard de bocht om en het sleutelen/verbeteren spreekt mij wat meer aan en een wat comfortabele wagen met regenkleding en koppel onderin spreekt mijn vrouw weer meer aan.
Maar over het algemeen geldt wel, dat de meeste mensen het erg leuk vinden om er mee te rijden maar ook aan te sleutelen.

Ik had het inmiddels wel een beetje door hoe het werkte en kocht er een Westfieldje bij om op te knappen en te verkopen. Nog voordat deze klaar was had ik hem al weer verkocht.
De volgende maar weer opgehaald uit Engeland en ook deze was weer snel naar de volgende eigenaar vertrokken. Van het 1 kwam het ander en kocht ik telefonisch kitcars in Engeland en haalde er 2 of soms 3 tegelijk op.
De meeste hadden nog wel wat werk nodig en moesten uiteraard ook nog in Nederland op kenteken gezet worden wat nogal eens voor problemen zorgde. Maar ook daar wist ik mijn weg wel in te vinden.
Mijn voorliefde voor de Fisher Fury bracht mij steeds vaker bij de fabrikant ervan en voor mijn eigen fun heb ik er weer 1 aangekocht voor het circuit en de openbare weg.
Ook voor de wederverkoop een aantal mooie exemplaren aangeschaft en het Importeurschap voor deze bijzondere auto in kitvorm binnengehaald.

In Nederland kan je ongestraft natuurlijk geen handel drijven zonder belasting te betalen en heb toen Fury Sportscars B.V. opgericht, gevolgd door een flinke verbouwing van de garage en voor de voorraad nog een oude stal aangekocht.
En hoe kan het ook anders, net op het moment dat mijn voorraad het hoogtepunt van 20 kit en raceauto s had bereikt stortte de markt kompleet in door de financiele recessie.

Inmiddels is het niveau van de wagens wat gestegen d.w.z. dat er geen tot weinig opknapauto’s meer staan maar toch de wat mooiere complete fatsoenlijke kitcars en ook allemaal correct geregistreerd, waardoor ook de apk e.d. probleemloos zijn.